Η Ιστορία γράφεται για τους νεότερους….


Ενα άρθρο-μαρτυρία της Λίνας Γιάναρου, ίσως μας δώσει την ευκαιρία να βοηθήσουμε (όσοι απο εμάς το επιθυμούμε ) να γίνει πραγματικότητα Το Μουσείο Πολιτικής Αεροπορίας:

«Οφείλουμε να παραδώσουμε τις αναμνήσεις»
Αγώνας των εργαζομένων της Ολυμπιακής ώστε το 2013 το όνειρο του Μουσείου Πολιτικής Αεροπορίας να γίνει πραγματικότητα

Της Λίνας Γιάνναρου

Το βράδυ της 29ης Σεπτεμβρίου, η πτήση 411 της Ολυμπιακής από Νέα Υόρκη και η πτήση 424 από Καναδά προσγειώθηκαν στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» με διαφορά λίγης ώρας μεταξύ τους. Όταν άνοιξαν οι πόρτες των αεροσκαφών, τα πληρώματα και τους επιβάτες περίμενε μια έκπληξη. Παλιοί εργαζόμενοι της Ολυμπιακής, τεχνικοί και ιπτάμενοι, είχαν διοργανώσει ένα μικρό χάπενινγκ στην πίστα προς τιμήν των επιβατών των τελευταίων δύο υπερατλαντικών πτήσεων της Ο. Α., λίγες ώρες πριν η ιστορική εταιρεία δώσει τη σκυτάλη στην Olympic Air (που δεν θα «πετάει» Αμερική). Η συγκίνηση ήταν διάχυτη. Ομογενείς από τις ΗΠΑ και τον Καναδά αγκαλιάζονταν με τις αεροσυνοδούς και τους κυβερνήτες και φωτογραφίζονταν μπροστά από τα αεροπλάνα με τους πέντε κύκλους. Δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια τους. Ο πιλότος της πτήσης από τον Καναδά πλησιάζει έναν συνταξιούχο μηχανικό της Ολυμπιακής και του σφίγγει το χέρι: «Άλλους περιμέναμε να δούμε να μας περιμένουν, άλλους είδαμε… Δεν βαριέσαι… Τέλος εποχής».
«Φαντάσου πόσο πονάμε»
«Να γιατί θέλουμε να πραγματοποιηθεί το όνειρό μας και να δημιουργηθεί επιτέλους το Μουσείο Πολιτικής Αεροπορίας στο Ελληνικό – γιατί το χρωστάμε σε όλους αυτούς τους ανθρώπους», λέει στην «Κ» ο πρόεδρος του Πολιτιστικού Κέντρου Εργαζομένων της Ο. Α., κ. Βασίλης Τσατσαράγκος, από το γραφείο του που στεγάζεται σε ένα από τα κτίρια του παλαιού αεροδρομίου. Η εγκατάλειψη ολόγυρα σού σφίγγει την καρδιά. «Φαντάσου πόσο πονάμε εμείς που τα βλέπουμε, εμείς που έχουμε ζήσει τη χρυσή εποχή της εταιρείας». Η πρόταση για δημιουργία Μουσείου Πολιτικής Αεροπορίας, που στη χώρα μας είναι συνυφασμένη με την Ολυμπιακή, πρωτοδιατυπώθηκε επισήμως από την ΠΟΛΚΕΟΑ το 1997.

Δώδεκα χρόνια αργότερα, μολονότι το μουσείο προβλέπεται στον σχεδιασμό τού Μητροπολιτικού Πάρκου του Ελληνικού, το έργο ελάχιστα έχει προχωρήσει (όπως εξάλλου και το Πάρκο). Οι άνθρωποι του Πολιτιστικού Κέντρου, ωστόσο, συνεχίζουν να συγκεντρώνουν υλικό -πολύ συχνά, με πραγματικό αγώνα. «Δυστυχώς, από τη διοίκηση της Ολυμπιακής δεν είχαμε καμία βοήθεια. Αρνούνται πεισματικά να μας παραχωρήσουν το οτιδήποτε, ακόμα και τώρα που πολλά πράγματα κινδυνεύουν να χαθούν λόγω εκκαθάρισης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι προτίμησαν να δώσουν ιστορικά αεροσκάφη να γίνουν παλιοσίδερα, από το να τα χαρίσουν στο μουσείο», λέει ο κ. Τσατσαράγκος. Πράγματι, με έξοδά τους οι εργαζόμενοι της Ο. Α. αγόρασαν 8 αεροσκάφη, τα οποία είχαν πουληθεί για σκραπ (το κόστος ήταν 70.000 ευρώ, καθώς είχαν αφαιρεθεί οι κινητήρες).
Θαύμα της τεχνολογίας
Ανάμεσα στα αεροσκάφη και ένα Jumbo, το μόνο διώροφο αεροπλάνο που πέταξε ποτέ με τα φτερά της Ολυμπιακής. «Ήταν ένα θαύμα της τεχνολογίας, «σήκωνε» 500 επιβάτες, γέμιζε με 150 τόνους καύσιμα!»
Σ’ αυτό το σκάφος, Boeing 747, η ΠΟΛΚΕΟΑ σκέφτεται να εγκαταστήσει ένα μικρό μουσείο για τον Αριστοτέλη Ωνάση, «ένα χώρο που θα αναδεικνύει τη διαδρομή του στην Ολυμπιακή». Άλλωστε, η αγορά τότε του Jumbo «έλεγε» πολλά για τον Ωνάση: «Έδειξε το μεγαλείο του ανθρώπου, πόσο ψηλά έβαζε τον πήχη». «Όταν εντάχθηκε αυτό το αεροπλάνο στο νηολόγιο της Ο. Α., τον Δεκέμβριο του ’73, με αεροπλάνο ταξίδευε το 5% των Ελλήνων. Τον είχαν κατηγορήσει για μεγαλομανία. Αλλά εκείνος επένδυσε στην ομογένεια και στους σταρ. Έτσι, δημιουργήθηκε ένας μύθος. Η πολυτέλεια στην Ολυμπιακή ήταν τόσο μεγάλη, που πέταγες και αισθανόσουν ότι είσαι κοντά στον Ωνάση». Ιστορική έχει μείνει η διαταγή του να τοποθετηθεί… πιάνο στην business class της πτήσης προς Νέα Υόρκη (δεν υλοποιήθηκε τελικά). «Θέλω ο επιβάτης να νιώθει άρχοντας», έλεγε και ξανάλεγε ο Ωνάσης στους συνεργάτες του.
Οι ιστορίες που έχουν να διηγηθούν οι «βετεράνοι» της Ο. Α., πάμπολλες. Μιλούν με περηφάνια για την εταιρεία, τη νιώθουν ένα κομμάτι της ψυχής τους. «Είναι δύσκολο να το περιγράψω. Να πω γιατί μας έχει κάνει να την αγαπήσουμε τόσο. Γιατί η αλήθεια είναι ότι την έχουμε λατρέψει την Ολυμπιακή και σήμερα υπερασπιζόμαστε αυτή τη διαδρομή, αυτή τη σχέση». Εκείνη τη χρυσή εποχή, αναφέρουν με καμάρι, η Ο. Α. δεν πέταγε μόνη της, έπαιρνε μαζί της και την Ελλάδα.
Ελπίδα ανάπτυξης
«Η Ολυμπιακή βοήθησε την Ελλάδα να πάει μπροστά. Οπου πετούσε, έδινε την ελπίδα της ανάπτυξης. Ακόμα μεγαλύτερος ήταν ο έρωτας των ομογενών για την εταιρεα. Αυτή η σχέση σφυρηλατήθηκε τη δεκαετία του ’60, όταν ακόμα ήταν δύσκολο για τους Ελληνες του εξωτερικού να ταξιδεύουν συχνά. Θυμάμαι σαν τώρα έναν πατριώτη από τον Καναδά να μου λέει πως κάθε φορά που αισθανόταν νοσταλγία για την πατρίδα, πήγαινε ώς το αεροδρόμιο της πόλης του να δει τα αεροπλάνα της Ολυμπιακής. Δεν θα το ξεχάσω. Οπως δεν θα ξεχάσω τους τελευταίους επιβάτες από την Αμερική που πήγαμε να υποδεχθούμε, που μας αγκάλιαζαν και μας παρακαλούσαν: «Κάντε κάτι να μη σταματήσει η πτήση»». Οι άνθρωποι της ΠΟΛΚΕΟΑ προσπαθούσαν να τους παρηγορήσουν, τους μίλαγαν για τη νέα εταιρεία, που «ναι, μπορεί να μην εκτελεί υπερατλαντικά δρομολόγια, αλλά συνεργάζεται με άλλες εταιρείες, μην ανησυχείτε, δεν θα σας ξεχάσουμε». «Δεν είναι το ίδιο», απαντούσαν οι ομογενείς, «δεν θα βλέπουμε την ελληνική σημαία, δεν θα βλέπουμε τα φτερά της Ολυμπιακής».
«Σκεφτείτε ότι αυτά τα έλεγαν οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν ταλαιπωρηθεί πάμπολλες φορές από τις απεργίες της Ολυμπιακής για μεγάλο χρονικό διάστημα», λέει ο κ. Τσατσαράγκος. «Ναι, είχαμε κι εμείς οι εργαζόμενοι ευθύνη γι’ αυτήν την κατάσταση. Κι εγώ ο ίδιος είχα πρωτοστατήσει το ’81 σε μια πολυήμερη απεργιακή κινητοποίηση. Ήταν όμως οι πολιτικοί που είχαν κάνει την Ολυμπιακή παραμάγαζό τους. Υπήρχε μια εποχή που τη διαχείριση των επιβατών την έκαναν κομματικές επιτροπές! Οι ίδιες οι κυβερνήσεις δεν έλαβαν καμία πρωτοβουλία για διαρθρωτικές αλλαγές, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε με μαθηματική ακρίβεια σε αυτήν την κατάληξη».
Εάν όλα πάνε καλά, το Μουσείο Πολιτικής Αεροπορίας θα είναι έτοιμο το 2013. «Τίποτα δεν είναι όπως χθες, όμως οφείλουμε να παραδώσουμε τις αναμνήσεις μας στις επόμενες γενιές».

ΠΗΓΗ: ΠΟΛΚΕΟΑ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Η Ιστορία γράφεται για τους νεότερους….

  1. Ο/Η aerofilos λέει:

    Ολα τα ανωτέρω είναι πολύ ωραία, μένει μόνον να διορθώσουμε κάποιες ανακρίβειες που δημιουργούν λανθασμένες εντυπώσεις: Η πρόταση (για την ακρίβεια ολοκληρωμένη οικονομοτεχνική μελέτη) για την ίδρυση μουσείου πολιτικής αεροπορίας παρουσιάσθηκε επισήμως από την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας το έτος 1974. Αντίγραφο της μελέτης αυτής υπάρχει στο Υπουργείο.
    Η ιστορία της πολιτικής αεροπορίας δεν εξαντλείται μόνον στην Ο.Α. αλλά περιλαμβάνει τους πρώτους ιδιώτες αεροπόρους, την αθλητική-τουριστική αεροπορία και τους σκαπανείς της, τις πρώτες αεροπορικές εταιρείες, το Υπουργείο Αεροπορίας, το Γραφείο Εναερίων Συγκοινωνιών (1925), πρόδρομο της σημερινής ΥΠΑ και άλλα πολλά που οι κύριοι του ΠΟΛΚΕΟΑ δεν δύνανται να γνωρίζουν ή σκοπίμως αγνοούν.
    Ετσι για να βάζουμε τα πράγματα σε μια τάξη…..

  2. Ο/Η undomiel73 λέει:

    Ο κος aerofilos, είναι ο μοναδικός θα έλεγα που εμφανίζεται σε τόσες πολλές ιστοσελίδες και fora για την πολιτική αεροπορία και σχολιάζει τόσο αρνητικά και κατηγορηματικά το ΠΟΛ.Κ.Ε.Ο.Α. Εντάξει, το έχουμε καταλάβει ότι έχει κάποια σχέση με την Υ.Π.Α. και θα μπορούσα να πω, γνωρίζουμε και ποιος είναι. Λόγω του ότι έχω κάποια σχέση με το ΠΟΛ.Κ.Ε.Ο.Α. και γνωρίζω κάποια πράγματα, έχω να τονίσω ότι ο συγκεκριμένος κύριος δεν έχει ιδέα για το τι δουλειά έχουν κάνει αυτοί οι άνθρωποι, ούτε το τι προγραμματίζουν. Κανείς από το ΠΟΛΚΕΟΑ δεν έχει κρύψει ότι δεν έχει υπογραφεί προεδρικό διάταγμα για το Μουσείο ακόμα (όπως άλλωστε θα έπρεπε να γνωρίζει ότι και για το Μουσείο της Ακρόπολης δεν έχει υπογραφεί ακόμα και έχουν κάνει περίπου επτά επίσημα εγκαίνια), ούτε ότι, δεν πρόκεται για τα εγκαίνια του Μουσείου, αλλά του μόνιμου εκθεσιακού χώρου για την ιστορία της Ολυμπιακής και της Πολιτικής Αεροπορίας γενικότερα, που θα εμπλουτίζεται με υλικό, μέχρις ότου δοθεί ένας μόνιμος χώρος για το Μουσείο.
    Να τονίσω πως δεν είμαι ούτε παλιά εργαζόμενη της Ο.Α., ούτε μέλος του Δ/Σ του ΠΟΛ.Κ.Ε.Ο.Α., βρίσκομαι όμως μέσα στο ΠΟΛΚΕΟΑ και παρακολουθώ εδώ και χρόνια τις προσπάθειες αυτών των ανθρώπων – που τους κατηγορεί ο συγκεκριμένος κύριος ότι συγκεντρώνουν χρήματα για τις προεκλογικές τους εκστρατίες και διατυμπανίζει όπου σταθεί και όπου βρεθεί, να μην δώσει κανείς τον οβολό του εκεί – καθώς επίσης και τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν από τέτοιους «κυρίους».
    Ευτυχώς που πολλοί εργαζόμενοι και από την Ο.Α. γνωρίζουν για την προσπάθεια αυτή και βοηθούν εθελοντικά το ΠΟΛ.Κ.Ε.Ο.Α.
    Ζητώ συγνώμη αν κούρασα με όλα αυτά που γράφω αλλά, δεν αντέχω πια τόσες μέρες να διαβάζω από τον συγκεκριμένο τα ίδια ακριβώς πράγματα σε όλα τα fora που υπάρχουν. Δεν έχει καταλάβει ακόμα ότι γίνεται ρεζίλι και πόσο μάλλον σε ένα forum το οποίο έχουν δημιουργήσει εργαζόμενοι της παλιάς Ολυμπιακής.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s